\u2018Sleep, you [\u2026] sleep, you.\u2018 Tijdens haar periode in Kunsthuis SYB onderzocht kunstenaar Sanne Kabalt met haar vijf maanden oude dochter de werking van slaapliedjes, die niet zelden een duistere of bezwerende ondertoon kennen. Ze schreef er een po\u00ebtisch essay over. \u2018Wie moeder wordt kan nauwelijks om een zekere verwevenheid heen, tussen het dagelijkse, het zorgende, en het makerschap. In het onderzoek naar lullabies vervaagt de \u2013 toch al flinterdunne \u2013 grens tussen moeder en maker die ik in eerste instantie nog poogde te bewaken. Ik weet nu echt niet meer wanneer ik het \u00e9\u00e9n ben en wanneer het ander.\u2019<\/p>\n
\n
you there in my lap
\n<\/em>I am showing you how to be\u00a0 \u00a0<\/i><\/em>1\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0<\/em><\/p>\nsleep, you
\n<\/em>[\u2026] sleep, you\u00a0 \u00a0<\/i><\/em>2\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0\u00a0<\/em><\/p>\nyou, lying in the cradle,
\n<\/em>for whom I have no porridge
\n<\/em>and no milk either\u00a0 \u00a0<\/i><\/em>3<\/p>\n <\/p>\n\n\n
Deze winter woonde en werkte ik in Kunsthuis SYB in Beetsterzwaag. Ruim van tevoren schreef ik in een voorstel dat ik daar wilde experimenteren met mijn zingende stem als onderdeel van mijn werk, waarin fotografie en tekst de hoofdrollen vervullen.<\/p>\n<\/div>\n<\/section>\n\n\n
Zang doet iets wonderlijks in een beeldend kunstwerk. Als fotograaf hecht ik aan de emotionele zeggingskracht van het beeld, maar een stem die zomaar, zonder begeleiding, een melodie begint\u2026 Dat doet iets met gevoelens waar het beeld niet bij kan.<\/p>\n
Toen het moment waarop ik het oude huis middenin het Friese dorpje mocht betrekken daar was, was ik niet meer alleen. Ik nam mijn vijf maanden oude dochter mee. Vanwege haar aanwezigheid besloot ik me te concentreren op wiegenliedjes, \u2018widjeszankjes\u2019 op z\u2019n Fries, maar het mooiste woord is toch het Engelse \u2018lullaby\u2019, waarin kalmeren (to lull<\/i>), nabijheid (by<\/i>) en afscheid (bye<\/i>) samenkomen.<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/www.kunsthuissyb.nl\/wp-content\/uploads\/SanneKabalt_MisterMotley_01-1600x1067-1.jpg\")
Sanne Kabalt – \u2018to lull and by[e]\u2019, installatie\/lecture-performance met verplaatsende projecties van fotografie en video, gesproken tekst en zang. Presentatie in Kunsthuis SYB, Beetsterzwaag, December 2022.<\/p><\/div>Friese wiegenliedjes dragen de sfeer van de streek, het land, het water \u2013\u00a0\u2018t kealtsje leit yn \u2018e groppe<\/i>; een kalf ligt in de greppel, en\u00a0heit is d\u00earb\u00fbten<\/i>, vader is buiten, op zee. De Friese schrijfster Jant van der Weg benoemt widjeszankjes tot de eerste literatuur en een manier om een minderheidstaal levend te houden. Het zet me aan het denken over de woorden die eindeloos voor je gezongen zijn in je eerste maanden; in hoeverre vormen ze je, blijven ze je bij?<\/div>\n\n
<\/p>\n
sleep, hasten to my son!
\n<\/i>settle your hand upon his sparkling eyes \u2013
\n<\/i>as for his murmuring tongue\u00a0 \u00a0<\/i>4<\/p>\n
I give him to the black wolf\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0
\n<\/span><\/i>[\u2026] I give him to the white wolf\u00a0 \u00a0<\/i>5<\/p>\nor else the old grey wolf will come\u00a0 \u00a0<\/i>6<\/p>\n
<\/p>\n
Wanneer ik op dreef raak met verzamelen en categoriseren beland ik al gauw ver voorbij provincie- en landsgrenzen. Het eerste dat me opvalt is hoe veel er gedreigd wordt: als je niet slaapt, dan\u2026 Talloze monsters en kwade geesten worden losgelaten op de toegezongen wakkerblijvers. Vogels zullen je ogen uitpikken. Een wolf zal je uit bed grissen en achterlaten onder de wortels van de wilg. Je zult worden verslonden,\u00a0raw and alive, without bread or butter.<\/i><\/p>\n
Jant van der Weg wijst op de agressie die een moeder jegens haar kind kan voelen, die er volgens sociale normen niet mag zijn. Zo\u2019n gevoel kan de vorm aannemen van iets anders, iets boosaardigs, wiens scherpe tanden geheime gevoelens van de moeder vertolken. In het Duits is er een prachtige term voor: \u2018drohgestalten\u2019, vrij vertaald: dreig-gedaantes. Maar het verhullende, heimelijke gebruik van een dreig-gedaante wordt lang niet altijd nodig geacht. Er zijn ook vele liedjes vanuit de moeder als ik-persoon die met een rauwe eerlijkheid van haar realiteit getuigen. Ik ben eenzaam, ik ben arm, ik houd niet van je vader, ik kan niet meer, ik heb nergens tijd voor.<\/p>\n
<\/p>\n
how oft have I caressed you!\u00a0 \u00a0<\/i>7<\/p>\n
I am tired too\u00a0 \u00a0<\/i>8<\/p>\n
<\/p>\n
Het zingen van\u00a0lullabies<\/i>\u00a0is een traditie van intimiteit. Er is \u00e9\u00e9n \u2018gever\u2019, \u00e9\u00e9n \u2018ontvanger\u2019. Een vader, grootouder of oppas zingt ook wel eens, maar meestal gaat het om een moeder en haar kind. Vaak zijn ze thuis, alleen, in een halfduistere kinderkamer. De een zoekt rust, de ander zoekt slaap.<\/p>\n
De luisteraar kent nog geen taal. Het kindje herkent de moederstem en kalmeert vanwege de melodie vol melancholie en een vertrouwd ritme; de driekwartsmaat van een lopend lijf. Het sentiment komt binnen, de woorden niet.<\/p>\n
Zij die zingt kan putten uit overlevering; iets dat ooit voor haar is gezongen en al generaties in deze streek sussend wordt geneuried. En om het doel, de slaap, te bereiken moet ze blijven zingen. Slaapliedjes wachten in hoekjes van het geheugen. Flarden van teksten, halfvergeten melodielijnen. Waar herinnering stopt, begint improvisatie.<\/p>\n
<\/p>\n
sleep my little one
\n<\/i>it\u2019s not worth waking up\u00a0 \u00a0<\/i>9<\/p>\n
oh, that we\u2019d never got you!<\/i><\/p>\n
this was not my choosing<\/i><\/p>\n
this is not of my making\u00a0 \u00a0<\/i>7<\/p>\n
<\/p>\n
Wie denkt dat ik me met een zoet onderwerp bezighoud, heeft niet geluisterd. Het adembenemende is de samenkomst van het zingen, het ritme, de melodie, die echt helpt \u2013 talloze onderzoeken tonen aan hoe hartslag en stressniveau van zowel moeder als kind verlaagd worden door het zingen van wiegenliedjes \u2013 en de gitzwarte, rauw-realistische thema\u2019s die onvermoed hun weg vinden in de teksten. Vanwege de taalloosheid van de luisteraar en het unieke een-op-een karakter is de\u00a0lullaby\u00a0<\/i>een vrijplaats voor wat de moeder bezighoudt: ze kan zeggen wat ze nergens anders kan of durft.<\/p>\n
Lullabies\u00a0<\/i>spoken rond en verspreiden zich over mijn muren, in mijn atelier, in mijn slaapkamer en in mijn hoofd. Zoekend tussen schermen en papieren, enthousiast onderstrepend en copy-pastend, voel ik waardering. \u2018Wat goed!\u2019, jubel ik dan, \u2018dat vrouwen dit durven te zingen, dat ze er een plek voor vinden.\u2019 Sommige woorden krijg ik zelf echter niet over mijn lippen. \u2018Slaap maar, het is het niet waard om wakker te worden\u2019, zo gaat een Braziliaans liedje. \u2018Hadden we je maar nooit gekregen\u2019, wordt in een Turks liedje verzucht. Zo\u2019n zin gaat z\u00f3 sterk tegen mijn moedergevoelens in dat het pijn doet.<\/p>\n
Terwijl ik mijn dochter in slaap poog te zingen met een steeds rijker en steeds duisterder repertoire,groeit mijn verwarring. Er zijn ook fragmenten die ik smullend uitspreek. H\u00e8, h\u00e8, eindelijk mag het. Het strenge toespreken uit een Aboriginal liedje:\u00a0you there, in my lap,<\/i>\u00a0het herhalende\u00a0sleep, you, sleep, you<\/i>\u00a0uit een Noors liedje, en simpelweg\u00a0I have things to do\u00a0<\/i>dat ik liet rijmen met het oh zo herkenbare zinnetje:\u00a0I am tired too<\/i>.<\/p>\n<\/div>\n![\"\"](\"https:\/\/www.kunsthuissyb.nl\/wp-content\/uploads\/SanneKabalt_MisterMotley_02-1600x1067-1.jpg\")
Sanne Kabalt – \u2018to lull and by[e]\u2019, installatie\/lecture-performance met verplaatsende projecties van fotografie en video, gesproken tekst en zang. Presentatie in Kunsthuis SYB, Beetsterzwaag, December 2022.<\/p><\/div>\n
\n
Ik vind vooral studies over liedjes die in een bepaalde streek of door een bepaalde bevolkingsgroep gezongen worden. De\u00a0lullabies<\/i>\u00a0van de Joden in Iraq, bijvoorbeeld, of die van kindermeisjes in Japan. In een van de artikelen die me het meest fascineert beschrijft Elisabeth Mackinlay hoe Yanyuwa Aboriginals in het noorden van Australi\u00eb hun\u00a0lullabies<\/i>\u00a0in verschillende categorie\u00ebn indelen. Zo zijn er liedjes die alleen door vrouwen of juist alleen door mannen gezongen worden, liedjes voor publieke momenten en liedjes die geheim zijn, en de allersterkste\u00a0lullabies\u00a0<\/i>worden bewaard voor kinderen die ziek zijn of bijzonder moeilijk in slaap kunnen komen. Deze zijn zo krachtig dat het kind niet sterk genoeg is om ze te weerstaan: \u2018The child is knocked on the head\u2019.<\/i><\/p>\n
De meeste auteurs lijken ervan uit te gaan dat\u00a0lullabies<\/i>\u00a0lieve liedjes zijn, waarop alleen die ene specifieke context de uitzondering is, waar de teksten naargeestig of zelfs gruwelijk zijn.\u00a0\u2018These voices [\u2026] accompany the child in waking and sleeping. And what he hears is an acute voice, a lamentful melody, expression of the tragedy of life in southern Italy, of its poverty, of its sexual mores, source of dissatisfaction and bitterness\u2019<\/i>,schrijft Luisa del Giudice.\u00a0\u2018Spain uses its very saddest melodies and most melancholy texts to darken the first sleep of her children\u2019<\/i>,vertelt Frederico Garcia Lorca. \u2018In Japan lullabies might better be defined as an occasion to say the socially unsayable, in order for them to release their desire and discontent\u2019\u00a0<\/i>aldus Erick Eiichi Masuyama.Zonder enige terughoudendheid kan ik inmiddels stellen dat het uiten van negatieve gevoelens zoals angst, eenzaamheid en teleurstelling middels\u00a0lullabies<\/i>\u00a0een universeel fenomeen is.<\/p>\n
<\/p>\n
I\u2019m lying in my cradle now
\n<\/i>sometimes crying, sometimes laughing
\n<\/i>my mother has me in her care
\n<\/i>travail, unrest and struggle\u00a0 \u00a0<\/i>2<\/p>\n
why does it become night, mother?\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0
\n<\/span><\/i>[\u2026] the sky is so large, mother\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0
\n<\/span><\/i>[\u2026] now, the sun is dead, mother\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0
\n<\/span><\/i>[\u2026] do you think that there are boys, mother\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0
\n<\/span><\/i>who look down on me? \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0
\n<\/span><\/i>[\u2026] do you think that they have beds, mother?\u00a0 \u00a0<\/i>10<\/p>\n <\/p>\n
Soms stuit ik op\u00a0lullabies<\/i>\u00a0waarin niet de moeder, maar juist de baby de verteller is. Ook hier tref ik geen zoetigheid, maar angst en ongemakkelijke vragen. De moeder zingt v\u00f3\u00f3r de baby vanuit de baby, die vroegwijs opmerkt dat al dat zorgen een worsteling is. Wellicht is deze perspectiefwisseling een manier voor de zingende moeder om haar schuldgevoel in toom te houden. Ze hoeft zelf niet te zeggen dat het pittig is, de baby zegt het al. De zwaarte van de moeder is in de mond van de baby gelegd.<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/www.kunsthuissyb.nl\/wp-content\/uploads\/SanneKabalt_MisterMotley_03-1600x1067-1.jpg\")
Sanne Kabalt – \u2018to lull and by[e]\u2019, installatie\/lecture-performance met verplaatsende projecties van fotografie en video, gesproken tekst en zang. Presentatie in Kunsthuis SYB, Beetsterzwaag, December 2022.<\/p><\/div><\/div>\n\n\n
Het viel me op dat mijn dochter, zo in het begin van haar leventje, ook visueel getroost kan worden. Een pasgeborene ziet vooral contrasten, en ik zag haar rustig worden van het kijken naar taferelen zoals een tak in het tegenlicht van een raam.\u00a0<\/span><\/p>\nSchaduwen verblijden haar. Ze bezitten een eenvoudige, primaire schoonheid. Tegelijkertijd zijn ze een alomtegenwoordig symbool voor dat wat angstaanjagend, gevaarlijk of duister is en tevens ongezien; het ding zelf zien we, de schaduw ontgaat ons. In het werk dat ik over\u00a0lullabies\u00a0<\/i>aan het maken ben gaat het juist om de schaduw, zowel in tekst als beeld.\u00a0<\/span><\/p>\nEen moeder die een\u00a0lullaby<\/i>\u00a0zingt zit zelden stil. Ze begeleidt zichzelf met herhalende handelingen \u2013 aaien, wiegen, ijsberen. Dat proces belichtte, filmde en fotografeerde ik tijdens mijn periode in Kunsthuis SYB. In onze schaduw versmelten mijn dochter en ik, komen even los van elkaar, en versmelten weer. We zijn onszelf, we zijn een ander wezen. Herkenbaar, onherkenbaar, veilig, onveilig, en weer terug.\u00a0<\/span><\/p>\nDie beelden, zowel bewegende als stilstaande, ben ik gaan combineren met gesproken liedteksten van een grote hoeveelheid\u00a0lullabies\u00a0<\/i>uit allerlei windstreken, die ik, vertaald naar voertaal Engels, tot een nieuw geheel ben gaan samenbrengen. Ik vond bijvoorbeeld po\u00ebzie in de herhaling van de afwezige vaderfiguur. Zo ben ik een tekst gaan componeren uit oude teksten, waarin thematische raakvlakken evenals minder grijpbare echo\u2019s de teksten op elkaar aan doen laten sluiten.\u00a0<\/span><\/p>\nwinter night\u00a0<\/span><\/i><\/p>\nand the husband is absent\u00a0 \u00a0<\/i>11\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0<\/i><\/p>\n
your papa isn\u2019t here\u00a0 \u00a0<\/i>12\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0<\/i><\/p>\n
your daddy\u2019s on the mountain\u00a0 \u00a0<\/i>13\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0<\/i><\/p>\n
your daddy\u2019s digging coal\u00a0 \u00a0<\/i>14\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0<\/i><\/p>\n
your daddy\u2019s gone to stay\u00a0 \u00a0<\/i>15\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0<\/i><\/p>\n
father is out there\u00a0 \u00a0<\/i>16\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0<\/i><\/p>\n
father\u2019s gone a-wandering\u00a0 \u00a0<\/i>17\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0<\/i><\/p>\n
your stupid father snoring\u00a0 \u00a0<\/i>7\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0<\/i><\/p>\n
your thankless father taking flight\u00a0 \u00a0<\/i>17\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0<\/i><\/p>\n
<\/p>\n
In Kunsthuis SYB presenteerde ik dit onderzoek in een eerste, ruwe, versie. Een performance, waarbij ik met de beamer in mijn armen de oude wanden van het pand aftastte met een projectie van de ijsberende schaduw van moeder en kind, terwijl ik live mijn nieuwe tekst bestaande uit oude\u00a0lullaby<\/i>-teksten sprak en tussendoor, in de oorspronkelijke taal, fragmenten van\u00a0lullabies<\/i>\u00a0zong. Sinds mijn tijd in SYB ben ik dit werk aan het doorontwikkelen, en ik hoop het in een volgende versie tentoon te stellen in andere contexten. Ik zie zowel een ruimtelijke installatie als een boekvorm voor me.<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.kunsthuissyb.nl\/wp-content\/uploads\/SanneKabalt_MisterMotley_04-1600x1067-1.jpg\")
Sanne Kabalt – \u2018to lull and by[e]\u2019, installatie\/lecture-performance met verplaatsende projecties van fotografie en video, gesproken tekst en zang. Presentatie in Kunsthuis SYB, Beetsterzwaag, December 2022.<\/p><\/div>\n\n\n
Veel meer dan ik van tevoren voor mogelijk had gehouden voel ik me versmolten met mijn dochter. We waren \u00e9\u00e9n lichaam en het is alsof we daar niet mee op kunnen houden. Zij is van mij gemaakt. Er zijn dagen dat ik me een (ondergeschikt) verlengstuk van haar voel, puur een instrument dat haar dient. In \u2018Linea Nigra\u2019, een essay over zwangerschap en aardbevingen, schrijft Jazmina Barrera: \u2018Even after the birth, when life has already been given, as she\u2019s nursing the child, the woman goes on giving life from her own life \u2013 from her time, her arms, her breasts, and her strength \u2013 to someone else.<\/i>\u2019 Zo is het, en dat dit zwaar is mag gezegd \u2013 of gezongen \u2013 worden.<\/p>\n
Mijn eigen zorgen hebben altijd hun weg gevonden naar wat ik maakte. Ik verloor mijn vader; rouw werd een thema in mijn kunst. Ik worstelde, wankelde; geestesziekte werd mijn onderzoeksgebied. Wie moeder wordt kan nauwelijks om een zekere verwevenheid heen, tussen het dagelijkse, het zorgende, en het makerschap. In het onderzoek naar\u00a0lullabies<\/i>\u00a0vervaagt de \u2013 toch al flinterdunne \u2013 grens tussen moeder en maker die ik in eerste instantie nog poogde te bewaken. Ik weet nu echt niet meer wanneer ik het \u00e9\u00e9n ben en wanneer het ander.<\/p>\n
<\/p>\n
the cradle rocks
\n<\/i>no sound I hear
\n<\/i>[\u2026] your skin
\n<\/i>as running water clear\u00a0 \u00a0<\/i>17\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0<\/i>\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0<\/i>\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0<\/i>\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0\u00a0<\/i><\/p>\n
I never found my baby, oh\u00a0 \u00a0<\/i>18\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0<\/i><\/p>\n
send a soul!\u00a0 \u00a0<\/i>17\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0<\/i><\/p>\n
<\/p>\n
Wat me opviel toen ik zelf de woorden en melodie\u00ebn van mijn verzameling\u00a0lullabies<\/i>\u00a0in de mond nam, proefde en zong, is in hoeverre het als een bezwering ging werken. Als je van het moeilijke, het donkere, het kwade, spreekt en zingt, misschien komt het dan niet?<\/p>\n
Van de eerste, oeroude Babylonische\u00a0lullabies<\/i>\u00a0wordt gedacht dat er bewust doemscenario\u2019s in verwerkt werden om het tegenovergestelde te bereiken. Juist grimmige beelden \u2013 een baby die opgegeten wordt, bijvoorbeeld \u2013 waren effectief als spreuk om kwade geesten te weren. In oude Ierse\u00a0lullabies\u00a0<\/i>speelt de dreiging van ontvoering door het fee\u00ebnvolk een grote rol. Daar hoor je zinnen als \u2018gabh amach a bh\u00f3babha\u2019,\u00a0<\/i>wat neerkomt op: \u2018scheer je weg, fee!\u2019. De fee\u00ebn worden al zingend verbannen en dit, zo schrijft Breand\u00e1n \u00d3 Madag\u00e1in, is zo\u2019n directe poging tot communicatie met een bovennatuurlijke wereld dat we kunnen spreken van toverspreuken.<\/p>\n
Het blijft een wonderlijk contrast. Het donkere in het lichte. Het boze in het lieve. Het onveilige in het veilige. En toch, hoe meer\u00a0lullabies\u00a0<\/i>ik zing, hoe meer ik begrijp dat juist deze liedjes de dragers van duisternis zijn geworden. Federico Garcia Lorca zei het als volgt:\u00a0\u2018In melody, as in sweet things, history\u2019s emotion finds refuge.\u2019<\/i><\/p>\n
Bezweringen zijn het, toverspreuken. Ook vandaag, hier, nu. De vertolker van een\u00a0lullaby<\/i>\u00a0gelooft immers dat zij in zekere zin controle heeft over de handelingen van de ontvanger van het lied, zoals een tovenaar een spreuk uitspreekt en een gedragsverandering afdwingt. Zingen als toverkunst. De moeder zingt haar zorgen. Ze zingt een schaduw. Ze zingt de slaap.<\/p>\n<\/div>\n<\/section>\n\n\n
Bronvermelding<\/strong><\/p>\n1. \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Untitled<\/i>, Aboriginal, Yanyuwa, Borroloola, Australi\u00eb
\n2.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Gjendines B\u00e5dnl\u00e5t<\/i>, Noorwegen
\n3.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Dormite, Mi Ni\u00f1o<\/i>, Venezuela
\n4.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Usa \u0161anu Usa \u0161anu<\/i>,\u00a0Lullaby for a Son of \u0160ulgi<\/i>, Sumer
\n5.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Ninna Nanna, Ninna oh<\/i>, Itali\u00eb
\n6.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Bayu Bayushki Bayu<\/i>, Rusland
\n7.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Incili Bebek Ninnisi<\/i>, Turkije
\n8.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Up the Wooden Hill,<\/i>\u00a0Engeland
\n9.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Acalanto<\/i>, Brazili\u00eb
\n10.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Solen er S\u00e5 R\u00f8d<\/i>, Mor, Denenmarken
\n11.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Untitled<\/i>, Iraq
\n12.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Dodo Titit<\/i>, Hawa\u00ef
\n13.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Untitled (Orense)<\/i>, Spanje
\n14.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Untitled (Burgos)<\/i>, Spanje
\n15.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Didn\u2019t Leave Nobody but the Baby<\/i>, V.S.
\n16.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Widzesang fan \u2018t s\u00e9manswiif<\/i>, Friesland, Nederland
\n17.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0The Stone Baby<\/i>, Turkije
\n18.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Highland Fairy Lullaby<\/i>, Schotland\u00a0\u00a0<\/span><\/p>\nOverige bronnen<\/strong><\/p>\n\n- Jant van der Weg, \u201cSlaap kindje slaap en Suze nane poppe. Het wiegelied als eerste literatuur\u201d in\u00a0Literatuur Zonder Leeftijd<\/i>, Jaargang 9 (1995)<\/li>\n
- Elizabeth Mackinlay, \u201cMusic for Dreaming: Aboriginal Lullabies in the Yanyuwa Community at Borroloola, Northern Territory\u201d in\u00a0British Journal of Ethnomusicology<\/i>, Vol. 8. (1999)<\/li>\n
- Luisa Del Giudice, \u201cNinna-nanna-nonsense? Fears, Dreams, and Falling in the Italian Lullaby\u201d in\u00a0Oral Tradition<\/i>, 3\/3 (1988)<\/li>\n
- Federico Garc\u00eda Lorca \u201cOn Lullabies (Las nanas infantiles)\u201d, lezing, www.poetryintranslation.com\/PITBR\/Spanish\/Lullabies.php (1928)<\/li>\n
- Erick Eiichi Masuyama, \u201cDesire and Discontent in Japanese Lullabies\u201d,\u00a0Western Folklore<\/i>, Vol. 48, No. 2 (1989)<\/li>\n
- Jazmina Barrera,\u00a0Linea Nigra<\/i>\u00a0(Two Lines Press, 2022)<\/li>\n
- Walter Farber, \u201cMagic at the Cradle. Babylonian and Assyrian Lullabies\u201d in\u00a0Anthropos<\/i>\u00a0Bd. 85, H. 1.\/3. (1990)<\/li>\n
- Breand\u00e1n \u00d3 Madag\u00e1in, \u201cFunctions of Irish Song in the Nineteenth Century\u201d in\u00a0B\u00e9aloideas<\/i>, Iml. 53 (1985)<\/li>\n<\/ul>\n<\/div>\n<\/section>\n<\/div>\n<\/section>\n<\/section>\n<\/div>\n
<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"","protected":false},"author":7,"featured_media":6254,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[26],"tags":[],"class_list":["post-6253","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-publicatie"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6253"}],"collection":[{"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=6253"}],"version-history":[{"count":15,"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6253\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6326,"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6253\/revisions\/6326"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/6254"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=6253"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=6253"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=6253"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}