<\/p>\n
G R O U N D<\/p>\n
\u2018Veel hedendaagse filosofen hebben aangewezen dat het \u2018nu\u2019 zich onderscheidt door een overheersende toestand van grondeloosheid (groundlessness). <\/i>We kunnen niet uitgaan van een stabiele grond waar metafysische beweringen of gefundeerde politieke mythes op gebaseerd kunnen worden. Hoogstens worden we geconfronteerd met tijdelijke, parti\u00eble pogingen om te aarden. Maar als er geen stabiele ondergrond bestaat voor onze sociale levens en onze filosofische aspiraties, dan moet het gevolg een permanente of op zijn minst onderbroken staat van vrije val zijn, zowel voor objecten als voor subjecten. Waarom valt ons dat dan niet op?\u20191<\/sup> \u2014 Hito Steyerl<\/p>\n Het werk van Jort van der Laan en Ben Cain werd opgesteld als een twee dagen durende tentoonstelling bij Kunsthuis SYB en deed dit fragment van Hito Steyerl weer bovendrijven. Diezelfde noties van vallen en parti\u00eble pogingen tot aarden, die zij aankaart, lijken het apeiron<\/i> van de tentoonstelling. Het werkproces zoekt gelijkaardige suspensie op: de kunstenaars spreken over de residentie als een korte periode waarin werk ontstaat uit speelsheid, impulsen en bijna-toevallige ontmoetingen. Het resultaat zweeft voor hen in de poging, nog niet volledig zijn gewicht gevonden, onzeker over de relatie tussen vorm en intentie.2<\/sup> Of zoals Duchamp het raak verwoordde: tussen the unintended expressed<\/i> en the unexpressed intended<\/i>. Die staat van \u2018tussen-zijn\u2019 is ook inherent aan een reiservaring: in vrije val zijn tussen twee punten, twee toestanden.4<\/sup> Olga Tokarczuk omschrijft het mooi in haar meest recente boek Flights<\/i>: \u2018Ben ik zoals de dag verloren als je naar het oosten vliegt, of de herwonnen dag als je naar het westen vliegt?\u2019 Iets verder in het essay schrijft ze: \u2018Vloeibaarheid, mobiliteit en illusie\u2014 dat zijn precies de eigenschappen die ons beschaafd maken.\u2019 Ik beeld mij de reis in als een weg die voor ons uitstrekt als een taaie, rekbare baan die we volgen tot ze is \u2018opgebruikt\u2019. Volledig in lijn met de lineaire tijdservaring die het reizen benadrukt, volgen we een vooraf bepaald traject, dat we opnemen met de beweging van ons lichaam. In die transitie, is er aan alles gedacht: eten, drinken, kleding, accessoires, best-sellers of authentieke deep-tissue<\/i> massages.<\/p>\n R O A M<\/p>\n Terwijl hij zijn lichaam van A naar B droeg \u2014 actief en passief onderweg naar King\u2019s College \u2014 trok de woordenschat van salons onderweg naar de gate, de aandacht van Jort van der Laan. Het jargon van de geoliede ontspanning vond zijn weg naar een lexicon, ontwikkeld in samenwerking met kunstenaar en schrijver Charlotte Rooijackers. \u201cIk zou het lexicon omschrijven als een fleshy wavy<\/i> massage menu van woorden en termen die verband houden met porositeit of de porositeit van het lichaam, met een letterlijke openheid: pori\u00ebn als minitieuze openingen en tunneltjes.5<\/sup> Het lichaam in transit, is nooit alleen; het is altijd in contact met een omgeving.\u201d, zegt van der Laan. Door zich over te leveren aan de reistijd, ontstond plots een vacu\u00fcm voor werktijd op weg naar zijn module Ethics of Migration<\/i>.6<\/sup><\/p>\n Terwijl Van der Laan zijn lexicon samenstelde met fragmenten in het ruim van de reis, werkte Ben Cain aan List of Roaming Titles<\/i>. Met een nadruk op inter-relatie, bestaat het werk uit een lijst vaste, maar niet vastgepinde titels voor andere werken. \u2018(\u2026), The Way You Be<\/i>, Bare Body<\/i>, Mutual Access<\/i>, No You Behave and We Act<\/i>, Old Friend<\/i>, I\u2019ll Stay With You<\/i>, (\u2026)\u2019. De volledige lijst vind je links bij het binnenkomen in SYB, op een poster die notities van beide kunstenaars verzamelt. De titels blijven in je hoofd hangen terwijl je objecten tegenkomt in het doolhof van Kunsthuis SYB\u2019s begane grond. De objecten overstijgen zichzelf en raken ons op een empathisch niveau. Ben Cain\u2019s manier van denken in taal en in objecten, doet denken aan Walter Benjamin die zich afvraagt \u2018Met wie communiceert de lamp? De berg? De vos?\u20197<\/sup><\/p>\n De vlucht van lopen, rakelings kruisen en scannen in de luchthaven speelt in de video van van der Laan Neither of Us is Powerless<\/i>. \u201cDe heldere vloeibaarheid van de luchthaven wordt donker en gehuld in blauwachtige schaduwen, bewoond door geestachtige figuren die in slow motion ronddwalen.\u201d, zegt Jort. We volgen zijn gedachtegang door het oog van zijn camera. \u201cBij SYB heb ik gewerkt\/ge-edit\/gefilmd om het idee van een subject of een hoofdpersonage in relatie tot zijn omgeving te onderbreken.\u201d Het resultaat is een desori\u00ebnterende ervaring die best kan worden vergeleken met de onverwachte confrontatie met je eigen gezicht op je telefoon, wanneer de camera plots de verkeerde kant op kijkt. Die ongewone hoek maakt dat je tijdelijk loskomt van de stoep, je telefoon en de fysieke ervaring van je lichaam. De notie van werkelijkheid wordt plots versterkt door het besef dat de wereld ook bestaat van onder je kin. P O R E S<\/p>\n \u201cIk zei, Listen, Wilma, there are those logs that I like<\/i>. \u2014 Dus hebben we weinig discreet een halve boom gestolen.\u201d Wilma, buurvrouw van Kunsthuis SYB, was vroeger bloemschikker. De twee residenten gaven haar de opdracht een boeket te maken dat schuift op de schaal tussen artificieel en onveranderd. Het boeket verwelkomt de bezoeker bij het binnenkomen. Ben Cain noemt het \u201cdecoratie, maar dan met intentie\u201d. Het werk vat \u2014met lichtroze ballonnen onderin de glazen vaas en de bloemen en stengels wild schietend\u2014 samen hoe de residenten een gemene deler zochten terwijl ze individueel werk ontwikkelden, maar zonder alleen te zijn in de productie ervan. Ze woonden samen in hun gedeelde relatie tot hun werk, maar net zo goed tot de buurvrouw\/buurt en zijn bewoners.8<\/sup><\/p>\n A Piece of Blue Velvet Hanging<\/i>, de titel van de tweedaagse tentoonstelling bij SYB, brengt een gevoel van materialiteit, maar ook van de notie van \u2018hangen\u2019 (being suspended)<\/i> en het idee van een gordijn als scheiding maar ook als achtergrond voor cinema of theater. De textuur van een scherm, van van der Laans film zelfs, is wat Cain satijnachtig noemt: \u201cHet vloeit, het is gemaakt uit pixelpunten, een stekelig oppervlak dat tactiel en levend is dankzij dat lichtspel. De huid van de film heeft pori\u00ebn.\u201d S E E I N G \u00a0 <\/span>I T<\/p>\n Ik ga naar beneden de regen en auto\u2019s buiten Het lam van de DIY-shop dat je aanstaart \u00a0<\/span>Speels aangekleed (comic sense comic sans) \u00a0<\/span>\u2014 Ik kan je niet meer horen<\/p>\n \u00a0<\/span>(Skypeverbinding verbroken)<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n Deze tekst is\u00a0eerder\u00a0verschenen\u00a0in Tubelight<\/a> #108<\/p>\n \u2013\u2013<\/p>\n <\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Review van A PIECE OF BLUE VELVET HANGING, Ben Cain en Jort van der Laan, 27\u201328 oktober 2018<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":4116,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[10,1],"tags":[],"class_list":["post-4111","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-schrijversprogramma","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4111"}],"collection":[{"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=4111"}],"version-history":[{"count":19,"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4111\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4163,"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4111\/revisions\/4163"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/4116"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=4111"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=4111"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=4111"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\n\u00a0<\/span>Jort van der Laan en Ben Cain kregen beiden de kans om wekelijks filosofielessen te volgen op het Kings\u2019 College in Londen. Terwijl Van der Laan reflecties over migratie ethiek bijwoonde, koos Cain voor een meer algemene filosofiemodule, The Search For Meaning<\/i>.3<\/sup> Aan ons mailverkeer te zien hadden de lessen hun effect: van der Laan antwoordde in korte, praktische, gehaaste berichten, onderweg, van op zijn telefoon. Cain daarentegen schreef intelligente maar wilde en verwilderde e-mails die zijn aandacht voor het inter-relationele en betekenisvorming parafraseerden.<\/p>\n
\n\u00a0<\/span>Het resultaat zoals getoond op 28 oktober, is een tussenstaat voor het werk, een speld tussen A en B, waar in dit geval de B, zijn opening van de tentoonstelling Freedom of Movement<\/i> bij Stedelijk Museum Amsterdam, die opende op 24 november en loopt van 25 November tot 17 maart 2019.<\/p>\n
\n\u00a0<\/span>Een formulering die mij sinds de eerste ontmoeting met deze kunstenaars heeft besmet. Het idee van porositeit was de eerste common ground<\/i> voor hun praktijken, in de body scan bij de security<\/i> controle van de luchthaven, of de massages die je voorbijloopt op weg naar je gate; of in de roaming<\/i> titels, relaties en (empathische) ontmoetingen met objecten en met mensen. De \u2018theatrale opzet\u2019 van de ruimte, zoals Cain die noemt, en hoe die bijna als een labyrint werkt, versterkt die ervaring van ontmoeting met lichamen, objecten en dingen in de ruimte. Objecten en subjecten lijken speels van jas te wisselen achter elke hoek, waardoor de tentoonstelling inwerkt op de ontmoeting met het onvoorziene. De het-is-om-de-hoek, het je-bent-er-net-voorbij, het het-is-hier-opgehangen, het performatieve, de residentie.<\/p>\n
\nBloemen stengels en brandstof (onleesbaar geschreven notitie?)
\n<\/i>\u00a0<\/span>vloeibare kleur vreemd seksueel
\n\u00a0<\/span>ballonnen van adem
\nHet poreuze blauw geperforeerd, dubbel geperforeerd
\n\u00a0<\/span>dunne laag cover
\nDe video een tapijt ontrolt een instituut
\nde camera knielt om mij de compositie van het tapijt te tonen
\nnog een poster roept, licht
\nde stoelen gearrangeerd voor het kijken
\nde video toont een hand een voet een aanraking
\ntextuur druk blauw
\nHet blauwe licht sijpelt door op de volgende muur ik zie een poster nu
\nsnippers, stukken en vormen van reis lijnen van beweging
\n\u00a0<\/span>wegvallen
\n\u00a0<\/span>het gevoel van een veranderd bestaan
\n\u00a0<\/span>als je plots je camera op hebt staan
\nbewegende blokken, verschoven letters voegen toe aan de \u201cobjectivering\u201d
\n\u00a0<\/span>gedeelde snelheid
\n\u00a0<\/span>vloeibaar grafisch ontwerp
\nachterin opgehangen stof, pending objecten
\ntegengewicht
\ngelaagd geperforeerd licht
\ntrapeze, spel
\ncement en stippen, inter-relatie\/interconnection tussen overlappende stippen en eerder werken in de tentoonstelling
\neen punt een staander
\neen figuur een dominospel<\/p>\n
\n\u00a0<\/span>als je de hoek omgaat
\n\u00a0<\/span>een rustgevend gradient<\/i> rolgordijn<\/p>\n
\nDe bloem gebogen
\nDe boomstronk, je voelt de moeite
\noverlopende plastiek in een doos
\neen labyrinth van elementen
\nJort wandelt mee ik probeer te ori\u00ebnteren
\nplots hangt een stronk, een intermediate
\n<\/i>\u00a0<\/span>moment verlengd\u00a0<\/span>Jort weer
\nik hou mijn adem in
\nhet licht flikkert
\nde suspensie is totaal
\nde filmische veronderstelling<\/p>\nVoetnoten<\/h5>\n
1. Hito Steyerl, \u2018The Wretched of the Screen\u2019, e-flux journal of kan je ook lezen online via\u00a0\u2018In Free Fall: A Thought Experiment on Vertical Perspective\u2019<\/a><\/h5>\n
2. In 1957 gaf Marcel Duchamp zijn bekende, acht minuten lange lezing \u2018The Creative Act\u2019. Hij sprak over de kunst co\u00ebfficient, die hij definieerde als \u201ceen aritmische relatie tussen het onuitgedrukte maar bedoelde en het onbedoelde maar uitgedrukte\u201d, wat opnieuw in het Engels begrijpbaarder \u2018the unintended expressed\u2019 en \u2018the unexpressed intentended’ wordt.<\/h5>\n
3. Deze module werd gedoceerd door Christopher Hamilton<\/h5>\n
4. \u201cook\u201d: zoals werken in een residentie en vallen\/ deels aarden<\/h5>\n
5. Het lexicon werd geschreven in samenwerking met kunstenaar en schrijver Charlotte Rooijackers. De poster werd ontworpen door vormgever Johanna Ehde.<\/h5>\n
6. De module gaf een breed overzicht van sleutel debatten in migratie ethiek binnen hedendaagse politieke filosofie en werd gedoceerd door Dr. Sarah Fine in het kader van \u2018Topics in Political Philosophy\u2019.<\/h5>\n
7. Hito Steyerl opent haar tekst \u2018The Language of Things\u2019 met het citaat van Walter Benjamin \u201chij begon reeds in 1916 met deze redelijk vreemde vragen in zijn tekst \u2018On Language as Such and on the Language of Man\u2019.\u201d<\/h5>\n
8. Hier past de quote van Bojana Kunst die Ben Cain me stuurde: \u201cToday it is so difficult to think about collaboration as a transformative process because there is a certain excess of collaboration in our daily lives\u2026\u201d (Vertaald: Vandaag is het moeilijk om na te denken over samenwerking als een transformatief proces, aangezien er een soort overdaad aan samenwerking is in ons dagelijks leven…”)<\/h5>\n