<\/p>\n
Op dagelijkse basis raken we objecten aan, kopjes, bestek, borden, een muis om onze computer mee\u00a0te besturen, flessen shampoo en zeep, gereedschappen, stoelen, banken, tafels. We raken deze\u00a0voorwerpen aan omdat hun functie ons vraagt dat te doen.<\/p>\n
We drinken elke dag koffie uit dezelfde kopjes, zitten aan dezelfde tafel en doen elke dag dezelfde\u00a0gordijnen open en dicht. We gebruiken onze sleutels, geven de planten water en trekken onze\u00a0schoenen aan. Al deze handelingen zorgen ervoor dat we een fysieke relatie met de dingen in ons\u00a0huis hebben. Ze maken dat we ons weten te verhouden tot die dingen en dat onze rol in ons huis\u00a0duidelijk is. Het zijn de dingen die bepalen dat dit de plek is waar we ons thuis voelen.<\/p>\n
Maar wat gebeurt er als die meubels en die dingen een voor een verdwijnen om vervolgens terug te\u00a0keren in een vorm die is gestript van iedere verwijzing naar hun oorspronkelijke functie in een\u00a0compositie die niet langer wordt bepaald door je dagelijkse ritme? Wat gebeurt er als alles om je heen\u00a0langzaam verandert in een constellatie van abstracte vormen, kleuren en texturen die slechts in\u00a0essentie verwijzen naar de ooit zo vertrouwde dingen om je heen? Hoe beweeg je in zo\u2019n interieur?\u00a0Hoe verhoud je je tot de dingen? Raak je vervreemd en wordt het je unheimisch of is deze nieuwe\u00a0installatie juist je ultieme thuis?<\/p>\n
Rachel Sellem en Maaike Knibbe gaan bij wijze van experiment Kunsthuis SYB langzaam, beetje voor\u00a0beetje, leeghalen om de meubels en voorwerpen te vervangen door objecten die nog slechts in hun\u00a0wezen herinneren aan gebruiksvoorwerpen. Gedurende hun residency ontstaan er geleidelijk nieuwe\u00a0relaties tussen de objecten onderling, tussen de objecten en de ruimte en tussen de bezoekers van\u00a0het kunsthuis en de omgeving waarin ze zich bewegen. Zelfs de inhoud van de koelkast ontsnapt niet\u00a0aan dit rigoureuze experiment, want bezoekers kunnen elk weekend (op inschrijving) deelnemen aan\u00a0een maaltijd waarin zelfs het voedsel wordt aangeboden in een geabstraheerde vorm.<\/p>\n
Toen Rachel Sellem (NL 1987) en Maaike Knibbe (NL 1988) elkaar een jaar geleden ontmoetten,\u00a0ontstond er vrijwel meteen een verstandhouding tussen de twee jonge kunstenaars. Beide werken met\u00a0driedimensionale objecten, met installaties en ordeningen waarin kleurgebruik, materialiteit en de\u00a0fysieke relatie tussen het object en de bezoeker een belangrijke rol spelen. Maar waar Maaike Knibbe\u00a0doordacht, op grote schaal en met een precies oog voor zelfs het kleinste detail te werk gaat, werkt\u00a0Rachel Sellem snel en bevlogen aan enorme reeksen van kleine objecten die hun definitieve vorm\u00a0nog niet lijken te hebben gevonden. Beide kunstenaars besloten een verblijf in Kunsthuis SYB aan te\u00a0grijpen om te onderzoeken wat de werkwijze van de een kan betekenen voor het werk van de ander.<\/p>\n
Rachel Sellem<\/strong> studeerde in 2014 af aan de Gerrit Rietveld Academie en nam sindsdien deel aan\u00a0verschillende groepsexposities o.a. in Object Rottedam 2015 (onderdeel van Art Rotterdam) en\u00a0Rosetta Stone in Paleis van Mieris, Amsterdam (2015).<\/p>\n Maaike Knibbe<\/strong> studeerde in 2013 af aan Academie Minerva in Groningen en nam sindsdien deel aan\u00a0verschillende groepsexposities o.a. in Beelden in Leiden (2015) en met project ruimte Zoete-Broodjes\u00a0aan This Art Fair (2015).<\/p>\n