![\"\"](\"http:\/\/www.kunsthuissyb.nl\/images\/projecten\/archief\/2013\/decalcifying\/zolderarchiefafb_.gif\")
<\/p>\nDe pijnappelklier of het \u2018derde oog\u2019 is een kleine endocriene klier, diep verborgen in ons brein. Anatomisch gezien lijkt het het enige deel van onze hersenen te zijn dat niet de helft uitmaakt van een (ander) deel. Kijkend naar dit wonderlijke, compacte knobbeltje, dacht Descartes dat de pijnappelklier wel de sleutel moest bevatten naar onze moderne verlichte ziel. Haar centrale \u00a0ligging en uniformiteit maakte de klier tot het uitgelezen \u2018podium\u2019 waar onze lichamelijke ervaringen –\u00a0 in het bijzonder ons visuele vermogen – en ons verstand elkaar in een productieve uitwisseling konden ontmoeten. De pijnappelklier, met andere woorden, werd gezien als de plek waar ons zicht eindelijk in het juiste perspectief werd geplaatst. Mede hierdoor beschouwde Descartes de klier als de voornaamste zetel van onze rationele ziel. Shana Moulton heeft ons net in SYB laten zien dat dat niet het geval is.<\/p>\n
<\/p>\n
Binnenkomst. Toen Moulton bij SYB aankwam, was haar eerste interactie met een gesloten deur en zag ze zich gedwongen contact op te nemen met \u00e9\u00e9n van SYB\u2019s \u2018sleuteldragers\u2019 om binnen te komen. Vanaf het moment dat de ruimte haar omgaf – inclusief SYB\u2019s specifieke omgeving – werd het Kunsthuis een collaboratieve ontmoetingsplaats voor idee\u00ebn: een plek waar ze de draad van eerdere projecten kon oppakken en nieuwe kon initi\u00ebren. Binnen de huiselijke setting van SYB was het bovenal Moulton\u2019s opzet om haar pijnappelklier in synergie te ontkalken. Deze specifieke klier scheidt een hormoon af dat slaap- en waakritmes reguleert, evenals seizoens- en seksuele patronen be\u00efnvloedt in reactie op veranderingen in lichtintensiteit. Een andere, controversi\u00eblere hypothese verbindt deze cerebrale lichtreceptor met de productie van DMT (Dimethyltryptamine) en bepaalde bijna-doodervaringen, terwijl in veel Oosterse filosofie\u00ebn de klier wordt gezien als de zetel van het derde oog. Vooral in de hoofden van veel Westerse mensen raakt deze klier vaak verstopt door calciumfosfaat kristallen of \u2018hersenzand.\u2019 Door een poging te ondernemen haar pijnappelklier te ontkalken, hoopt Moulton verdere visies en creativiteit binnen SYB te stimuleren.<\/p>\n
De eerste die haar in SYB kwam opzoeken was Nick Hallet, een componist met wie Moulton eerder al een opera maakte. Vertrekkend vanuit een gedeelde interesse in de interactie tussen geluid en visie, werkten ze aan nog een opera en brainstormden ze over manieren waarop ze zichzelf als artiesten in de toekomst kunnen onderhouden. Kort daarna arriveerde Andrew Kerton. Binnen 24 uur hadden ze met z\u2019n drie\u00ebn een korte film gemaakt die een intense mix van bloemelementen, dansende geometrische figuren en een diep trillende soundtrack belichaamde. Het eerste beeld verkondigde dat \u201chet gebrek aan een vooruitziende blik je soms juist in het heden kan houden\u201d. In een laatste ontkalkend drieluik dansten Hallet, Kerton en Moulton op het podium van SYB. Opgaand in een scherm met spiraalvormige projecties en een magisch zwevende handdoek ontketenden zich een waar middernachtstheater in Kunsthuis SYB. Deze laatste weken vonden er heel wat \u2018far out\u2019 gebeurtenissen plaats in Beetsterzwaag.<\/p>\n
In de tussentijd werkte Moulton aan ASMR (\u2018autonomous sensory meridian response\u2019) video\u2019s. ASMR wordt vaak getriggerd door langzaam herhalende handelingen als fluisteren en kan een aaneenschakeling aan ervaringen – van hypnotiserende slaperigheid tot stimulerende euforie – teweegbrengen. Binnen de ASMR subcultuur, voor Moulton een interessant gebied, posten mensen stimulerende en ontspannende video\u2019s – die soms bijna Bob Ross-achtig aandoen – op het internet. Moulton bewerkte een zo\u2019n video in SYB. Deze video toont een zuurstokkleurige aanranding van een aantal dure handtassen in vier ramen. Vrouwelijke handen strelen de handtassen binnen hun roze kaders in herhalende, sensuele bewegingen. Moulton\u2019s film stimuleert willens en wetens met een zoete overdosis object fetisjisme, New Age gezondheidsleer en een nogal abjecte smaak voor massaconsumptie. Hier nadert Moulton\u2019s ontkalkingsproject een heel andere visie op het \u2018pijnappeloog\u2019: namelijk die van Georges Bataille.\u00a0Bataille schreef hoe dit specifieke gevoelige oog plotseling door de schedel heen kan barsten als een erectie, terwijl het trillende schreeuwen uitstoot – hier in de vorm van zoet verdovend gefluister – en daarbij een onweerstaanbare stank achterlaat. [1]<\/p>\n
![\"\"](\"http:\/\/www.kunsthuissyb.nl\/images\/projecten\/archief\/2013\/decalcifying\/xleenexarchiefafb_.gif\")
<\/p>\n
Nadat Hallet en Kerton vertrokken, arriveerde Lucy Stein in Beetsterzwaag. Moulton bewerkte samen met Stein materiaal dat ongeveer vijf maanden eerder was geschoten. Hierin verkennen Stein en Moulton rotsachtige kliffen en Barbara Hepworth sculpturen in een catharsis van aerobics-achtige oefeningen. Aangezien Moulton nu onderdeel was van Stein\u2019s verhaal, kon ze dit keer niet optreden als haar vertrouwde alter ego Cynthia. Zo leverde Stein, alleen al door Moulton uit haar comfortzone te duwen, een waardevolle bijdrage aan het ontkalkingsproject. Na Stein\u2019s vertrek had Moulton een paar dagen voor zichzelf. Denkend aan animatie bezocht ze kringloopwinkels in Drachten en de nabij gelegen Kruidvat. Gefascineerd door de esthetiek van Kleenex boxes, maakte ze een kleine installatie met objecten uit de buurt: vari\u00ebrend van lade-dragende meubelstukken tot Boeddha-achtige beelden, medicijndozen en felgekleurde pillen. Zo werkte ze verder aan een korte stop-motion animatiefilm met ASMR soundtrack, in het proces Boeddha kleenexend van z\u2019n billen tot aan z\u2019n derde oog.<\/p>\n
Ontsnapping. Aan het eind van haar verblijf ontmoette Moulton Noa Giniger, degene die haar in eerste instantie had laten kenismaken met SYB.Hiermee was de cirkel rond. Giniger hielp met het schieten van beeldmateriaal voor een laatste werk waarin Moulton zonder benen door verschillende landschappen bij SYB danst. Zwevend door de pittoreske settings in een \u2018blue suit\u2019, veranderen Moulton\u2019s missende benen plots in een DNA helix. Zo wordt onze huidige genetische toestand duidelijk. Nu we gezegend zijn met een groot brein, kunnen we moeilijk ontkennen dat we – in de loop van de evolutie – ons derde oog zijn kwijtgeraakt. Het enige dat wij er nog aan overhouden is de klier: een verborgen oog dat niet meer kan zien. Dit blinde oog kan nu enkel nog gebruikt worden in een poging te ontsnappen aan onze kortzichtigheid in een vorm van extase. Uiteindelijk heeft Moulton ons laten zien dat de ware ontkalkte klier praktisch \u2018lichaamsloos\u2019 is: het verbindt het lichaam niet op rationeel, progressieve wijze met het verstand, maar grosseert in een \u2018verlichtende\u2019 staat van vervoering en wordt gevoed door verschillende synergi\u00ebn. Bataille had al gewaarschuwd dat een ontkalkte pijnappelklier iemands hoofd, het symbool van de rede en spiritualiteit, kan wegnemen in explosie. Na zo\u2019n bevrijding \u201cis de mens ontsnapt aan zijn hoofd net zoals een veroordeelde is ontsnapt uit de gevangenis.\u201d De persoon die dan de ruimte krijgt blijkt \u201cmeer dan mijzelf\u201d te zijn, \u201czijn maag is het labyrint waarin hij zichzelf heeft verloren, mij kwijtraakt met hem, en waar ik mezelf ontdek als hem, in andere woorden als een monster.\u201d [2]\u00a0Gelukkig bleek de Minotaurus van Beetsterzwaag een compleet onschuldige koe te zijn in een nabijgelegen weide met wie Moulton haar tafelgesprek kon delen in een laatste symbiose. Op dat moment was het Moulton werkelijk gelukt te ontsnappen aan het raamperspectief van haar residentie; niet langer gehinderd door hersenzand kon ze zich nu vrijuit op laten gaan in het omliggende veen.<\/p>\n
\n<\/p>\n
<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
De pijnappelklier of het \u2018derde oog\u2019 is een kleine endocriene klier, diep verborgen in ons brein. Anatomisch gezien lijkt het het enige deel van onze hersenen te zijn dat niet de helft uitmaakt van een (ander) deel. Kijkend naar dit wonderlijke, compacte knobbeltje, dacht Descartes dat de pijnappelklier wel de sleutel moest bevatten naar onze […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[10],"tags":[],"class_list":["post-1488","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-schrijversprogramma"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1488"}],"collection":[{"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1488"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1488\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2437,"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1488\/revisions\/2437"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1488"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1488"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/old.kunsthuissyb.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1488"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}